Aś.

A: no bo słuchaj. miałam jechać do domu 16:45, a ty wiesz, że ja z autobusami, rozkładami i tak dalej to nie jestem tak za pan brat jak ty, nie? no i przed świętami, jak ty miałaś jeszcze Rzym, a ja już jechałam do domu, to było tak: o szesnastej powinnam wychodzić, żeby zdążyć na przystanek. no to ja na luzie zjadłam obiad, zrobiłam przegląd internetu, poczytałam... i wiesz, że ja mam na biurku ten stary zegarek, co ma jeszcze godzinę nieprzestawioną, nie? no i ja tak siedzę przy tym biurku, siedzę... i nagle patrzę! a tam po piętnastej! to ja pęd do walizki, wrzucam wszystko jak leci, jeszcze jestem nieubrana, nie wiem, co mam brać, nic! lecę do kuchni, zmywam, bo pełno garów. lecę do łazienki, sprawdzam, czy piecyk wyłączony, żaluzje zasłaniam, wracam, po prostu chaos! dzwoni moja mama, a ja do niej: mamo, nie teraz, nie mam czasu, pakuję się! cała zdyszana. mama mówiła mi później, że się dziwiła, że jeszcze tyle czasu, a ja taki pośpiech, no ale... no i wychodzę na przystanek. zaiwaniam jak szalona, a to koło głupie nie przyjeżdża. ja cała w stresie, że nie zdążę na dworzec, to wsiadam w 19 i dochodzę ten kawałeczek. wbiegam na dworzec, siadam i czekam. aż tu nagle słyszę, że jakiś autobus z 15 ileś tam jest spóźniony, to sobie myślę: matko. to co dopiero mój! i patrzę na zegarek na dworcu. a tam 15:40... myślałam, że mnie szlag trafi.

Warto zauważyć, że oprócz nieprzestawiona zegarka Aś na biurku, mamy także zegar w kuchni, mamy zegar w moim pokoju, mamy zegar w łazience i ostatecznie Aś miała zegarek w telefonie i na ręku:)